Worst case scenario? Kijk naar Ryan Babel, hij maakte zijn teleurstelling openbaar via Twitter toen hij niet geselecteerd werd voor een wedstrijd en hierover geen uitleg kreeg van zijn trainer. Dit nieuws werd opgepikt door de media (nu.nl, voetbalzone.nl enzovoorts) en groeide zo dus. De aandacht voor Babel’s Twitter pagina was enorm en het aantal followers steeg hierdoor. Als hij zijn account niet had gelockt dan was zijn aantal followers nog verder toegenomen. Deze fans krijgen niet alleen tweets te zien van Ryan Babel de teleurgestelde speler die niet geselecteerd wordt, maar ook tweets van Ryan Babel de herboren voetballer die weer tot de selectie behoord. Voor veel van zijn volgers waarschijnlijk genoeg reden om weer eens een kaartje te bestellen of om in te schakelen op een voetbalwedstrijd van Liverpool op TV. Als de andere sterren van Liverpool FC hetzelfde doen dan heb je het al gauw over honderdduizenden fans (Fernando Torres, Steven Gerrard, Yossi Benayoun etc.).

Het leuke aan deze vorm van interactie met de fans is dat er automatisch differentiatie plaatsvind. Liverpool zelf zou nooit alle fans uit alle verschillende landen op authentieke wijze kunnen bereiken via een eigen Twitter kanaal of bijvoorbeeld een nieuwsbrief. Leuk voorbeeld van deze “onbedoelde demografische targeting” is superster Kaká, die zijn 177.000 followers in de Portugese taal op de hoogte houdt van zijn avonturen bij de Spaanse club Real Madrid. Deze club is overigens een te gek voorbeeld van hoe het wél kan, Kaká heeft naast een actieve Twitter account ook nog een Facebook fanpage met meer dan 750.000 fans. De club zelf heeft ook een fanpage, deze heeft iets meer dan 1 miljoen fans.

Clubs die hun spelers een online spreekverbod opleggen (want dit is wat Manchester United dus doet) snappen er echt helemaal niets van. Natuurlijk kan een speler een keer uit de school klappen, maar dit soort momenten leveren vaak meer exposure op dan de reguliere voetbalnieuwtjes. Uiteindelijk is voetbal toch entertainment en niet oorlog zoals veel clubs het nu nog zien. Denk maar niet dat fans hun club zomaar de rug toekeren als een trainer hun favoriete speler buiten de selectie laten.

Mijn idee? Geef spelers een workshop over de mogelijkheden en risico’s van Sociale Netwerken. Laat ze zelf hun profielen beheren en leg een minimaal aantal no-go’s contractueel vast (bijvoorbeeld omtrent transfers en uitgaansverhalen). Maak de profielen openbaar via de clubkanalen (website, narrowcasting etc.) en zorg dat de club zelf ook actief is op de belangrijkste netwerken. Gebruik de populariteit van de spelers op de netwerken om ook de club te promoten. Op lange termijn zullen deze kanalen er zelfs voor zorgen dat advertentiebudgetten omlaag kunnen. Bovendien worden de fans op deze manier benaderd via hun favoriete kanaal op de minst indringende wijze.

Lag de focus eerder op de nieuwe manier van interactie welke zich in dit product bevindt, daar gaat nu de focus naar de naam.
MacRumors claimt bewijs te hebben dat de domeinnaam islate.com door Apple al in 2007 gekocht is.
Dit zou een bewijs van niets zijn als Techcrunch’s Robin Wauters niet het vergaande netwerk van dochterbedrijven van Apple
had ontdekt.

Wat Apple de laatste 2 jaar geprobeerd heeft om een rookgordijn op te werpen wat betreft de Islate is niet gering.

Ten eerste is Apple een dochterbedrijf gestart; Slate Computing LLC, wat vooral gebruikt voor het officiële papierwerk.
Vervolgens gebruikte Apple dit bedrijf om de merknaam Islate en de bijbehorende domeinnamen zeker te stellen.

Al met al een hoop werk om een nieuw te ontwikkelen product verbogen te houden voor de massa, waarom zou Apple een dergelijk rookgordijn opgooien? Zou al dit werk bedoeld zijn om een gelikte hype te creëren? Wat denk jij?

Mozilla Raindrop

Het is dezelfde belofte die Google Wave een paar maanden terug deed. Mozilla Raindrop
is in sommige aspecten gelijk aan Wave, maar het heeft een compleet andere benadering wat
betreft de integratie van meerdere soorten communicatie binnen 1 omgeving/service.

Raindrop’s hoofddoel is om persoonlijke conversaties te scheiden van conversaties welke persoonlijk
minder interessant zijn. Het haalt berichten op van verschillende bronnen op het web, waaronder
bijvoorbeeld Twitter en sociale netwerken. Vervolgens worden deze berichten op geplaatst binnen
de verschillende onderdelen van Raindrop.

Het programma is momenteel nog in ontwikkeling maar het ziet er veelbelovend uit, het is een niet zo moeilijk
werkbaar (of ‘revolutionair’, afhankelijk van wie je het vraagt) programma zoals Wave, waar de focus
vooral zal komt te liggen op het probleem persoonlijke versus algemene communicatie.